Filmrecensie Quicksilver

Filmrecensie Quicksilver

Sinds ik zelf nu een maandje of 2 aan het koerieren ben, verdiep ik me af en toe wel eens in de rol van de fietskoerier in de cultuur. De laatste tijd zijn er een aantal boeken verschenen waarin fietskoeriers een belangrijke rol spelen. Hier kom ik misschien later nog wel eens op terug, maar toevallig stuitte ik onlangs op de film Quicksilver. Vol verwachting klopte mijn hart toen ik hem op de kop wist te tikken. Mijn mening over de film vind je hieronder:

Ergens halverwege de jaren 80 besloot iemand een film te maken over fietskoeriers. Op zich geen slecht idee zou je zeggen, alleen als je de film ziet vraag je permanent af: waar GAAT dit over .... ?

Omschrijving van wat voor het verhaal moet doorgaan: Irritante yup verspeelt een kapitaal op de aandelenmarkt (gebeurde toen ook al) en wordt fietskoerier. Waarom wordt nergens duidelijk, behalve een paar vage opmerkingen in de stijl van ‘op de fiets voel ik me vrij en blij’ tegen zijn vader en een oude collega. Of-ie erg succesvol in zijn vak is betwijfel ik aangezien hij in de hele film maar één enkel pakketje aflevert. Voor de rest houdt-ie zich bezig met zijn collega’s met koffiedrinken en het houden van onderlinge wedstrijdjes en fietskunstjes. Irritant vanzelfsprekend worden die gevormd door die het meest stereotiepe zooitje ongeregeld dat je je maar kan voorstellen: van het mooie meisje met een geheim en de ietwat simpele Mexicaanse emigrant die hogerop wil door hotdogkraampje te beginnen tot de wilde indiaan en de coole zwarte soulman. Kan het nog stereotieper ? Jawel: de slechterik is een Latino met de bijnaam ‘Gypsy’ (zigeuner) met een pokdalig gezicht, de held scheert zijn snor af als hij van aandelenhandelaar koerier wordt en de breuk met zijn oude vriendinnetje druipt van het scherm als hij liever alleen de fiets neemt in plaats van een taxi met haar te delen.

Het script koppelt de simpelheid van een GTST-episode aan en voorspelbaarheid van de Dik Voormekaar-show: de slechterik gebruikt de zwakke broeders en zusters van de koeriersdienst voor het transporteren van dope, vermoordt eentje die hem belazerd en valt het mooie meisje lastig. Tussendoor wordt de held door zijn snobistische ballerinavriendinnetje gedumpt, helpt hij de Mexicaan aan geld door nog een keertje in aandelen te gaan handelen, weet hij in een achtervolging tussen fiets en auto de slechterik om zeep te helpen en red en versiert hij het mooie meisje.

Is het verhaal al rammelend, de inconsistente wijze waarop de film is gemaakt maakt het nog veel hillarischer. Het kapsel van de held verandert herhaaldelijk binnen de opeenvolgende scènes in het verhaal en de koeriers zijn zo snel dat ze binnen een paar minuten van New York via San Francisco naar Los Angeles fietsen. Vier getuigen zien een moord gebeuren, herkennen zelfs de dader en niemand doet aangifte bij de politie en de ultieme achtervolging begint kort na 9 uur ’s avonds en eindigt 5 minuten later op klaarlichte dag...... .

Zoals ik al zei in het begin: het is een echte Amerikaanse 80-ties film dus ergens in het midden is er een compleet overbodige scène ingelast waarop het oude vriendinnetje op de synthesizermuziek van Giorgio Meroder een aerobics-huppelnummertje weggeeft dat direct gekopieerd-en-geplakt is uit de toen waanzinnig populaire TV-serie Fame en film Flash Dance. Politieke correctheid was nog niet uitgevonden dus zijn alle dealers en pooiers zwart of latino en de zakenmensen blank en hebben de spelers wel verkering en wisselen ze smeulende blikken uit maar komt het absoluut niet tot zoenen, laat staan enige vorm van seks.

Twee dingen redden echter de film. Het eerste wordt gevormd door een aantal geweldig mooie en spectaculaire fietsscènes en achtervolgingen, eentje in het begin, eentje halverwege en de finale achtervolging tussen de auto en de held op de fiets. Die fietsscènes zijn vermoedelijk ook de enige reden dat de hoofdpersonen fietskoeriers zijn, want allemaal klagen ze dat ze meer kunnen verdienen als serveerster of hotdogverkoper. De tweede factor zijn de spelers. Ondanks het verhaal en script van een B-film zitten er een aantal jonge acteurs in die goed kunnen acteren. Kevin Bacon die later straalde in onder andere Apollo 13, Wild Things, JFK en Sleepers; Laurence Fishburne, de magistrale Morpheus uit de Matrix Trilogie en Jami Gertz die later in Ally McBeal en ER speelde.

Opmerkelijk is overigens ook het einde van de film. Allemaal zoeken ze een ander vak, de held gaat weer in de aandelenhandel, het mooie meisje, wiens geheim we overigens niet te weten komen, wordt ambulancemedewerkster en de Mexicaan wordt hotdogverkoper. Een reden daarvoor wordt niet gegeven maar ik denk dat er echt niet meer uit het verhaal te halen was, dus dat ze letterlijk uitgefietst waren ...... .